Redukcja. Magiczne słowo. Im
mniej mnie, tym lepiej. Zabawnie to brzmi w czasach, kiedy większość z nas
zabija się o „uznanie” czy „fejm”. Niestety
(a może właśnie stety) wygląd to
kluczowa sprawa jeśli chodzi o walidację. Możesz próbować wmówić sobie, że nie
interesuje Cię to jak inni Cię postrzegają (taki bunt jest normalnym efektem
burzy hormonów), błagam Cię tylko o jedno—nie szukaj ukojenia po tej burzy w
lodówce czy na kanapie.
TRENUJ Z GŁOWĄ
Ile razy zabierałaś się za
ćwiczenia, ale zaraz pozwoliłaś się przygnieść wymówkami typu „mam trudniej niż
inni”, „nie mam siły”, „nie wyspałam się”, „bo niedoczynność”? Źle do tego
podchodzisz. Nie obraź się, ale to czysta ignorancja (i nie mówię tu o
konsekwencjach jakie niesie za sobą otyłość: m.in. cukrzyca, choroby miażdżycowe, choroby
zwyrodnieniowe kości). Nie zmieniasz swojego życia z dnia na dzień, bez
przygotowania. Nie chcę zabrzmieć jak polski Paulo Coelho, ale nie masz
odpowiednich narzędzi by pracować nad swoim ciałem, jeśli nie pracujesz nad umysłem. Zanim przystąpisz do ćwiczeń, znajdź chwilę dla siebie. Zastanów
się dlaczego to robisz? Dlaczego chcesz zmienić to jak wyglądasz? Co sprawia,
że nie czujesz się dobrze w swojej skórze, jak wiele zależy w tym od Ciebie i
Twoich nawyków? Wreszcie, co w Twoim życiu dostarcza Ci negatywnych emocji,
stresu? Czy umiesz się z tym pożegnać? Oczywiście, nie uda Ci się od razu, ale
musisz wiedzieć, że masz wszelkie prawo do przejścia przez huragan uczuć—złości
(momentami wręcz wściekłości), słabości i beznadziei, przez smutek i
zrezygnowanie. Jeśli pozwolisz sobie myśleć i nazywać to co czujesz, jeśli
zastanowisz się chwilę nad tym kim jesteś i kim chcesz być, poczujesz w pewnym
momencie, że trening to nie jest tylko rutyna, wraz z wypalanymi kaloriami
będziesz stopniowo pozbywać się duchów przeszłości. Gwarantuję Ci, że kiedy pokochasz
samą siebie już żadne zombie nie wyda Ci się straszne, a na pewno nie
silniejsze od Ciebie.
ZASKOCZ SIĘ!
Jak odpowiednio dobrać trening?
Wszystko zależy od Twojego stanu zdrowia. Upewnij się, że Twoje kolana, stawy i
kręgosłup mają się dobrze – u osób zmagających się z otyłością konieczna będzie
wizyta u ortopedy. Kiedy już wiesz, że wszystko ok, polecam zacząć od Skalpela
(
http://www.youtube.com/watch?v=DbZs9Dp4E-s)
lub kompilacji 5 filmików z 6 minutówkami: (http://www.youtube.com/playlist?list=PLBiG1Oy7IRBVI8Y0eXGBIVNSYohQVEnL5).
Nie ćwicz codziennie. Pozwól Twojemu ciału zregenerować się. Po dniu przerwy
pokuś się o kolejny zestaw ćwiczeń, które nie są bardzo obciążające Skalpel II
(
http://www.youtube.com/watch?v=x8Y5ZoQ9Cw8)
lub zestawy proponowane przez Mel B (http://www.youtube.com/watch?v=s2-X4r-NOW4).
Chodź na spacery (szybki marsz, trucht), pływaj, skacz na skakance, graj w squasha, tańcz! Stopniowo przyzwyczajaj swoje ciało do
ruchu, ale nie pozwalaj, żeby każdy Twój tydzień wyglądał tak samo!
Dlaczego? Niedoczynność tarczycy
to Twój naturalny trener personalny. Sama stawia Ci poprzeczkę coraz wyżej. Po
miesiącu przyzwyczajania się do ruchu poczujesz, że Twoje ciało woła o więcej. Tutaj też kryje się mały haczyk, jeżeli stale będziesz wykonywać te
same ćwiczenia, nie zobaczysz spektakularnych efektów. Nie wystarczy, że
zakupisz karnet na siłownię i będziesz powtarzać tą samą rutynę. Przy
niedoczynności tarczycy potrzebujesz terapii szokowej—zaskakuj swoje ciało nie
tylko formą treningu, ale też intensywnością (tak wiem, że boli i że to już 26.
squat, ale w dalszej perspektywie Twoje pośladki [i ten kto może się nimi cieszyć;)] będą Ci
dziękować).
DLA UZALEŻNIONYCH
Świetnym rozwiązaniem są też
zajęcia fitness. Postaraj się nie mieć ulubionych, jedynych, na które chodzisz.
W tym tygodniu wybierzesz się na STEP, PILATES i ZUMBĘ, ale za tydzień…co
powiesz na YOGĘ, CROSS-FIT i STRETCHING?
Uważaj, tylko nie wpadnij w
pułapkę – ruch uzależnia. Znajdź czas na regenerację. Tarczyca jest naszym
błogosławieństwem i przekleństwem, cały czas będzie nam o tym przypominać .
Jest świetnym motywatorem w mierzeniu wyżej i sięganiu po więcej. Ale też mści
się boleśnie, kiedy ją zaniedbujesz i zaczynasz oglądać się wstecz. Życzę Ci
wytrwałości w dążeniu do celu. Daj sobie czas, ale czas wypełniony działaniem i
podejmowaniem coraz większych wyzwań. Kibicuję Ci całym sercem!
Zdrówka.
Dee.
Na koniec mała prywata. To ja rok temu. I dziś. Może ta zmiana nie jest olbrzymia, ale czuję się znacznie lepiej, szczęśliwiej :)
PS. Wkrótce notki poświęcone ćwiczeniom na poszczególne partie ciała. Czekam na Wasze sugestie i pytania:)
